Monstruoziteti i krimeve çetnike në Bihorin e Poshtëm (Bijello Pole) në janar 1943 përshkruhet më qartë në dëshminë e Milutin Shqekiq nga Berani (Në Jugosllavinë e Titos, Ivangrad), i ruajtur në shënime stenografike në gjykimit të çetnikut Vojislav Llukaçeviq në vitin 1945 në Beograd:
– Unë e njoh Lukačević-in që nga koha kur çetnikët udhëhoqën një aksion në Sanxhak ku dogjën 50 fshatra dhe masakruan 2,700 njerëz. Njëri nga çetnikët ngjyhu bukën në gjakun e një fëmije të therur dhe e hëngri. Ky ishte Jagosh Koraq (komandant i Batalionit Mojkovcit).
Të shumtë ishin të sojit të Koraqit, të etur për gjak fëmijësh në rajonin e Plevlës, ku çetnikët e Pavle Gjurishiqit vranë 951 fëmijë nën moshën shtatë vjeç, nga të cilët 912 ishin myslimanë dhe 39 ishin ortodoksë. Shumica e tyre u vranë nga familjet: Hekalo 32, Haxhiq 19, Dizdar 17, Bavçiq 16, Hajdarhoxhiq 14, Shluka 14, Stovrag 14, Kelemish 13, Hoxhiq 12, Xhaka 11, Sijamiq 11, Shatar 10 dhe Gogaliq 10. Autori beson se lista nuk është përfundimtare, sepse duhet të shtohen qindra fëmijë të ngrinë për vdekje, të cilët vdiqën nga uria dhe sëmundjet infektive gjatë arratisjes në mërgimit.
Gjatë këtyre masakrave, disa familje myslimane u zhdukën pothuajse tërësisht. 154 anëtarë të familjes Lisica u vranë, Moqeviq 142, Hekalo 75, Kllapuh 70, Muhoviq 59, Kubir 34, Korora 31, Prlaça 29, etj.
Çetnikët më me qef kan masakruan sesa u qëlluan me armë
Josif Babiq, i cili pranoi vrasjen e 219 personave, u padit për krimet e kryera, ndër të tjera. Dhe ai nuk ishte i vetmi që mbajti me kujdes të dhënat e të vrarëve, që do të thotë se çetnikët nuk shkuan në masakër përmendësh. Ata e bënë këtë për t’u mburrur para eprorëve të tyre në lëvizjen çetnike dhe për t’u mburrur me veten para pasardhësve të tyre dhe kështu për t’u dhënë atyre një shembull se si duhet të punojnë edhe ata. Dora e drejtësisë arriti te shumë prej tyre.
Discussion about this post