Analizë mbi një prononcim që sfidon keqpërdorimin e sakrificës
Nga Redaksia DardaniaPress
Në hapësirën publike shqiptare, sidomos në Kosovë, çështja e raportit mes sakrificës së luftës dhe pushtetit të pasluftës mbetet një temë e ndjeshme dhe e debatueshme. Prononcimi i fundit i veprimtarit Oso Ferizi ngre pikërisht këtë çështje: a mund të përdoret patriotizmi si kapital për përfitim personal?
Teksti i tij është një reagim i drejtpërdrejtë moral ndaj një fenomeni që perceptohet nga një pjesë e opinionit publik: instrumentalizimi i luftës, i heronjve dhe i historisë për qëllime pushteti, privilegji dhe pasurimi.
Patriotizmi si përgjegjësi, jo si trashëgimi
Një nga mesazhet qendrore të prononcimit është se patriotizmi: nuk trashëgohet me mbiemër, nuk blihet me kartë partie, nuk është patentë morale e përjetshme.
Ky qëndrim sfidon idenë se afërsia me sakrificën – qoftë familjare apo personale – krijon imunitet moral të përhershëm. Në thelb, autori kërkon ndarjen e qartë mes respektit për të kaluarën dhe përgjegjësisë për të tashmen.
Emrat e shenjtë nuk janë instrument politik
Në tekst përmenden figura të shquara të historisë moderne shqiptare, si:
- Adem Jashari
- Zahir Pajaziti
- Agim Ramadani
- Jusuf Gërvalla
- Ibrahim Rugova
Autori nuk i përdor këta emra për përçarje, por për të theksuar se ata përfaqësojnë sakrificë, jo privilegj. Mesazhi është i qartë: heronjtë nuk janë “pasaportë pushteti”, as “bankë morale” për përfitime personale.
Në këtë kuptim, prononcimi synon të mbrojë dinjitetin e figurave historike nga banalizimi politik.
UÇK-ja si simbol kolektiv, jo pronë private
Një pjesë e rëndësishme e reagimit lidhet me emrin e Ushtria Çlirimtare e Kosovës.
Autori thekson se UÇK-ja: nuk është kartelë privilegji, nuk është justifikim për korrupsion, nuk është diplomë integriteti e përjetshme.
Ky është një mesazh i ndjeshëm, por i rëndësishëm për një shoqëri që ende ndërton narrativën e saj shtetformuese. Lufta mbetet themel i shtetit, por shteti modern kërkon llogaridhënie të vazhdueshme.
Mes moralit dhe zhgënjimit publik
Gjuha e përdorur është e fortë, emocionale, madje e ashpër në fund (“Marre ju qoftë”). Kjo e vendos tekstin në zonën e manifestit moral, më shumë sesa të analizës teknike politike.
Megjithatë, përtej tonit, ajo që del në pah është një ndjenjë e përhapur në opinion:
zhgënjimi ndaj çdo forme të pasurimit apo privilegjit që perceptohet si i mbështetur mbi sakrificën e të rënëve.
Në këtë kontekst, fjali si:
“Gjaku i derdhur nuk është kapital për tenderë.”
“Sakrifica nuk është valutë për poste.”
janë jo vetëm retorike, por edhe reflektim i një kërkese për etikë publike.
Çështja e përgjegjësisë
Një nga pikat më të rëndësishme të prononcimit është ideja se: historia nuk jep imunitet, sakrifica nuk garanton ndershmëri automatike, emri i luftës nuk pastron veprat e sotme.
Kjo është një thirrje për standarde të barabarta përgjegjësie për të gjithë, pavarësisht kontributit të së kaluarës.
Përfundim: mes respektit dhe përgjegjësisë
Prononcimi i Oso Ferizit nuk është sulm ndaj luftës, as ndaj figurave historike. Përkundrazi, është përpjekje për t’i mbrojtur ato nga instrumentalizimi.
Në një shoqëri post-konfliktuale, rreziku më i madh nuk është harresa e historisë, por përdorimi i saj si mjet për përfitim.
Respekti për sakrificën duhet të përkthehet në integritet, jo në privilegj.
Patriotizmi nuk matet me fotografi, por me veprime të përditshme, shpesh edhe kur askush nuk i sheh.
Sepse, në fund, historia është kujtesë kolektive – jo kapital privat.
Discussion about this post